borkur.net

Tapað -- fundið -- tapað -- fundið

Ég beið í gærkvöldi spenntur eftir því að Air China myndi færa mér farangurinn minn sem týndist á  leiðinni hingað til Pekíng. Ég hafði hringt fyrr um kvöldið og fengið þær fréttir að farangurinn væri fundinn og kominn til Pekíng. Honum yrði skutlað á hótelið um það bil á miðnætti.

Rétt eftir ellefu er hringt úr hótel afgreiðslunni og mér tilkynnt að farangurinn væri á leiðinni upp á herbergi. Húrra! Stuttu síðar er bankað. Hótelstarfsmaður er mættur með farangur herbergisfélaga míns -- sem tapaði sínum farangri í sama flugi. ,,Er þetta allt og sumt? Kom ekki önnur taska?'' spurði ég vonsvikinn. Hótelstarfsmaðurinn sagði að einungis ein taska hefði verið afhennt. Þetta var allt og sumt.

Á leiðinni í morgunmatinn kom ég við í afgreiðslunni til að athuga hvort einhver misskilningur hefði orðið í gær og taskan mín biði þar eftir allt. Svo reyndist ekki vera. Ég hringdi því í Air China til þess að fá þeirra hlið á málinu. Þeirra hlið var afar skýr. Þeir sögðust hafa ekið töskunni minni á hótelið kvöldið áður.

Taskan mín virtist því hafa týnst í annað sinn. Enginn kannaðist við að hafa hana undir höndum. Ég fór því með kvittunina mína niður í hótelafgreiðslu, sagði þeim frá því að Air China héldi því fram að taskan væri á hótelinu, og bað afgreiðslumanninn að hringja í Air China til þess að fá á hreint hvað væri í gangi.

Eftir nokkur samtöl við -- að mér virtist -- hina og þessa starfsmenn Air China tilkynnti hótelstarfsmaðurinn mér að taskan væri á flugvellinum og yrði skutlað á hótelið seinnipartinn. Taksan var því fundin aftur. Húrra!

Ég gat notið fyrirlestra dagsins í þeirri vissu að taskan mín væri fundin -- í bili að minnsta kosti.

Þegar ég kom til baka af ráðstefnunni seinni partinn beið taskan mín í hótel afgreiðslunni. Nú er bara að reyna að tapa farangrinum ekki aftur -- að minnsta kosti ekki fyrr en á leiðinni til baka til Barcelona.

Blautur í forboðinni borg

Vaknaði tiltölulega snemma í morgun eftir afar langþráðan svefn. Úti var hellirigning. Eftir morgunmatinn hélt ég til Forboðnu Borgarinnar ásamt fimm öðrum ráðstefnugestum. Hópurinn skiptist þó strax í tvo þriggja manna hópa vegna þess að leigubílstjórarnir óku okkur hvor að sínum inngangi. Við röltum því þrjú saman um borgina forboðnu í grenjandi rigningunni -- vopnuð regnhlífum og myndavélum. Þrátt fyrir að göngutúrinn hafi verið afar blautur þá var hann afar ánægjulegur.

Þegar við höfðum fengið nóg af forboðnum borgum þá skelltum við okkur til baka á hótelið og hengdum skó og sokka til þerris. Þar sem að farangurinn minn hafði ekki enn komið í leitirnar þá gat ég ekki skellt mér í þurrar buxur. Þess í stað þurrkaði ég skálmarnar með hárþurrku og skellti mér berfættur í inniskóna sem fylgdu herberginu.

Við fengið okkur síðbúinn hádegismat -- eða réttara sagt snemmbúinn kvöldmat -- á hótelinu. Ég þurfti því ekki að fara í langa göngu á efnislitlum inniskónum. Eftir matinn hringdi ég í Air China og fékk að vita að farangurinn minn væri kominn í leitirnar og kominn til Pekíng. Hann er væntanlegur um miðnætti í kvöld. Húrra!

Pekíng

Lennti í Pekíng rétt eftir eitt síðdegis að staðartíma í dag -- laugardag 19.apríl -- fjórum tímum á eftir áætlun. Ferðinni var heitið á 17. alþjóðlegu veraldarvefs ráðstefnuna (WWW'08). Ferðalagið hófst á lestarstöðinni í Barcelona rétt eftir 11 á föstudags morgni -- að staðartíma. Ég lagði af stað við þriðja mann af stað til Kína. Ferðalagið gekk ágætlega til að byrja með. Það er að segja lestin renndi inn á lestarstöðina á réttum tíma.

Þegar að innritunarborðinu kom fengum við að vita að það var klukkutíma seinkun á fluginu til London. Þar fór forgörðum stór hluti þess tíma sem við höfðum til þess að ná tengifluginu til Pekíng. Starfsfólkið í Barcelona sannfærði okkur hins vegar að við þyrftum ekki að hafa neinar áhyggjur. Við hefðum nægan tíma til þess að skella okkur milli flugvéla.

Seint og um síðir komumst við loftið -- rúmlega klukkutíma á eftir áætlun. Flugið gekk hratt og vel fyrir sig. Flugmaðurinn náði að vinna upp hluta þess tíma sem fór forgörðum vegna seinkunarinnar í Barcelona. Hins vegar fengum við að vita rétt áður en við lenntum að við myndum sennilega missa af tengifluginu okkar. Okkar eini möguleiki væri að seinkun væri einnig á hinni vélinni og að ferðin milli flugstöðvarbygginga gengi hratt og vel fyrir sig.

Ferðin milli flugvéla gekk hins vegar hvorki hratt né vel. Í fyrsta stað gekk erfiðlega að tengja flugvélina við landganginn. Það þurfti því að ná í tröppubíl og smala öllum farþegum í rútur og aka þeim að flugstöðinni. Eftir það tók tíu mínútna ökuferð milli flugstöðvarbygginga. Að lokum þurftum við að bíða í langri biðröð til að fara í gegnum vopnaleit.

Þegar í gegnum vopnaleitina var komið þá fengum við að vita að flugvélin okkar væri lögð af stað til Pekíng en við gætum fengið far með Air China vél fjórum tímum seinna. Við skelltum okkur á þá lausn. Við fengum ný brottfaraspjöld og séð var til þess að farangrinum yrði beint yfir í Air China vélina.

Flugið til Pekíng gekk bara vel. Engin seinkun. Maturinn var prýðilegur. Ég náði að dotta klukkutímum saman. Ég var því sofinn -- kannski ekki neitt sérlega vel sofin -- en að minsta kosti sofinn þegar við lenntum í Pekíng. Það gekk vel að tengja vélina við landgöngubrúna. Vegabréfaskoðunin gekk greitt. Lestin milli flugstöðvarbygginga gekk hratt og vel fyrir sig. Farangurinn var þegar byrjaður að streyma út á færibandið þegar við komum þangað. Þá var bara að bíða eftir okkar töskum. Við biðum. Við biðum. Við biðum. Töskuflóðið stöðvaðist. Okkar töskur voru ekki þar á meðal.

Við fundum Air China skrifstofuna fyrir tapaðar töskur. Eftir smá æfingu í kínensku þá tókst okkur að skýra okkar mál. Okkur var tjáð að töskurnar myndu verða senda á hótelið um leið og væri búið að finna þær og koma þeim til Kína.

Eftir að við vorum búnir rita okku inn á hótelið skelltum við okkur í verslunarferð til að kaupa föt til skiptana. Röltum síðan og kíktum á glænýja ólympíuleikfanginn í Pekíng sem er stutt frá hótelinu okkar. Skelltum okkur síðan upp í leigubíl og fengum okkur far að Houhai vatni. Röltum um og fengum okkur að borða.

Spænsk biðraðafræði

Á undanförnum mánuðum hef ég eytt all nokkrum klukkutímum í hinum og þessum biðröðum á Spáni. Þó að biðraðirnar séu jafn misjafnar eins og þær eru margar þá er eitt forvintilegt mynstur sem er sameiginleg með mörgum biðraðanna.

Mynstrið lýsir sér þannig að tvær biðraðir myndast fyrir utan dyr hálftíma til klukkutíma áður en dyrnar opnast. Fyrir utan dyrnar eru engar leiðbeiningar sem gefa til kynna að tvær biðraðir skulu myndast. Því síður eru nokkrar leiðbeiningar sem gefa til kynna hver sé munurinn á biðröðunum tveimur. Hins vegar virðist fólkið einfaldlega vita hvar það eigi að standa. Það veit hvor röðin er fyrir Evrópubúa og hvor er fyrir hina. Það veit hvor röðin er fyrir þá sem þurfa að sækja gögn og hvor röðin er fyrir þá sem þurfa að sækja um gögn. Það er eins og ekkert sé augljósara.

Ég skrapp í morgun í til kínverska ræðismannsins hér í Barcelona til þess að sækja um vegabréfsáritun til Kína. Þegar ég mætti á staðinn hálftíma fyrir opnun höfðu þegar myndast tvær biðraðir fyrir utan dyrnar. Ég gekk að biðröðinni sem var nær mér og spurði manninn sem var aftast í röðinni hvort þetta væri röðin fyrir kínversku ræðismannsskrifstofuna. Hann játti því en bætti við að hann væri -- eftir því sem hann vissi best -- í biðröðinni til þess að sækja vegabréfsáritanir. Ef ég vildi sækja um vegabréfsáritun ætti ég næstum örugglega að fara í hina biðröðina.

Ég treysti manninum, tók mér stöðu í hinni biðröðinni og flétti í gegnum Metro. Klukkan hálf tíu opnuðust dyrnar. Vörður kom út og hengdi upp tvenn skilti -- hvort við sína biðröðina. Það kom á daginn að maðurinn sem ég talaði við hafði haft rétt fyrir sér. Á skiltinu við mína biðröð stóð að þessi biðröð væri fyrir þá sem vildu sækja um vegabréfsáritun. Á skiltinu við hina biðröðina stóð að sú biðröð væri fyrir þá sem vildu sækja vegabréfsáritanir.

Cursa Bombers 2008

Klukkan hálf tíu var ég mættur á ráslínu tíunda slökkviliðsmanna hlaups Barcelona -- Cursa Bombers 2008. Ég mætti snemma til að ná góðri stöðu á ráslínunni og þar með sleppa við hvað mestu traffíkina í byrjun hlaups. Markmiðið var að hlaupa kílómetrana tíu á fimmtíu mínútum. Fimmtíu mínútur er fínn tími til að stefna á. Sér í lagi vegna þess hversu fimm sinnum taflan er auðveld. Það er því tiltölulega auðvelt að reikna út við hvert kílómetra skilti hvernig hlaupinu miðar.

0:00 Ég hljóp yfir ráslínuna.

5:13 Fyrsti kílómetrinn að baki. Ég var strax orðinn 13 sekúndum á eftir áætlun. Því miður get ég ekki kennt traffík um seinkunina. Ég hljóp einfaldlega of hægt.

10:16 Annar kílómetri að baki. Jákvæðu fréttirnar eru að hann var hraðari en sá fyrsti. Neikvæðu frétirnar eru að ég er enn yfir fimm mínútna markinu.

15:16 Þrír kílómetrar að baki. Húrra! Mér tókst að hlaupa heilan kílómetra á tilsettum tíma -- fimm mínútum.

20:27 Fjórir kílómetrar að baki. Ég held ég hafi slakað aðeins of mikið á eftir að hafa ná að hlaupa þriðja kílómetrann samkvæmt áætlun.

25:29 Fimm kílómetrar að baki. Hlaupið hálfnað og ég næstum hálfri mínútu á eftir áætlun. Nú var svo sannarlega kominn tími til að skipta um gír.

30:21 Sex kílómetrar að baki. Gírskiptingin tókst greinilega. Ég náði að færa mig aðeins nær því að vera á áætlun.

35:09 Sjö kílómetrar að baki. Annar kílómetri undir fimm mínútum. Þar sem ég var nánast ekkert farinn að finna til þreytu þá var ég nokkuð viss um að það yrði leikandi létt að vinna upp tapaða tímann.

39:58 Átta kílómetrar að baki. Átta sinnum fimm eru fjörutíu. Húrra! Mér tókst að koma mér á áætlun. Kannski spurning um að skipta aftur um gír.

44:37 Níu kílómetrar að baki. Einungis einn kílómetri eftir.

49:11 Ég hljóp í gegnum endamarkið. Markmiði dagsins var náð. Ég náði að hlaupa tíu kílómetra á innan við fimmtíu mínútum.

Þó að ég hafi náð markmiði mínu og bætt eigið met um rúmlega tvær og hálfa mínútu þá var ég samt svolítið svektur yfir að hafa ekki sett markið hærra. Ég átti nefnilega talsvert af orku eftir þegar komið var í mark. Það þýðir þó ekkert að svekkja sig yfir fortíðinni. Nú er bara líta fram á veginn og undirbúa sig fyrir Cursa Bombers 2009. Ég þarf að læra fjóra komma fimm sinnum töfluna og kannski skreppa út að hlaupa öðru hvoru.

Æfingabúðir

Til þess að undirbúa mig sem best fyrir hlaup morgundagsins þá skrapp ég í tveggja daga æfingabúðir til Andorra. Þar tók ég þátt í stöngu prógrammi til þess að búa mig sem best undir hlaupið. Undirbúningurinn fólst að mestu leyti í því að borða góðan mat til þess að fylla vöðvana af orku. Auk þess gætti ég mig vel á því að drekka nóg af rauðvíni til þess að halda vöðvunum mjúkum. 

Á milli mála hlustaði ég á fyrirlestra um framtíð leitar á vefnum auk þess sem ég sýndi frumgerð af hugbúnaði til þess að gramsa í ljósmyndasöfnum. Fyrirlestrarnir voru hluti af þriðju árlegu ráðstefnunni um framtíð leitar á vefnum -- The Future of Web Search workshop 2008.

Ráðstefnan var þokkalega áhugaverð auk þess sem ég fékk jákvæð viðbrögð í garð frumgerðarinnar minnar. Þetta var því hinn ágætasti undirbúningur fyrir hlaup morgundagsins.

Hlaupið með sauðsvörtum almúganum

Ég skrapp í dag og náði í skráningargögnin mín fyrir Cursa Bombers 2008. Eitt af því sem mér líkar vel við þetta hlaup er að það eru engin skráningarnúmer sem maður þarf að næla á sig. Þess í stað fær hver þáttakandi ekta Nike Fit Dry hlaupabol með áprenntuðu skráningarnúmeri.

Þegar ég sótti bolinn minn og örflöguna þá áttaði ég mig á því að ég gerði svakaleg mistök. Ég gleymdi að taka með mér sönnun þess að ég hefði hlaupið 10km á innan við 53 mínútum. Það þýddi að ég fékk ekki armband sem hefði veitt mér aðgang að viðeigandi ráshóp. Ég verð því að sætta mig við það að hefja hlaupið í aftasta ráshópnum -- ásamt sauðsvörtum almúganum. Þetta er náttúrlega einstaklega niðurlægjandi fyrir menn af mínum kalíber að þurfa að hlaupa innan um Pétur og Pál.

Og þó. Þetta sleppur kannski rétt fyrir horn því að mínus 53 mínútna ráshópurinn er nú bara síðasti ráshópur á undan almúganum sauðsvarta. Ég verð bara að mæta snemma á ráslínuna til þess að ná góðri stöðu á undan sauðsvartasta almúganum. Þá næ ég kannski að losna við allra mestu traffíkina.