borkur.net

MACBA

Ég vaknaði upp við vondan draum í morgun. Draum sem var þó blákaldur veruleiki. Ég áttaði mig á því að ég hafði búið í næstum níu mánuði í Barcelona án þess að hafa skoðað helstu söfn borgarinnar. Til þess að reyna að bæta eilítið úr þeim málum þá skellti ég mér á nýlistasafnið í dag -- Museu d'Art Contemporani de Barcelona (MACBA).

Safnið er hið ágætasta nýlistasafn. Þar er tiltölulega mikið af abstrakt expressjónisma eftir m.a. Jackson Pollock, Mark Rothko, Arshile Gorky og  Willem de Kooning. Auk þess voru þónokkur verk eftir heimamennina Pablo Picasso, Joan Miró og Antoni Tàpies. Ég saknaði hins vegar Andy Warhol,  Roy Lichtenstein og Edward Hopper -- verð bara að sjá þá annars staðar.

Ég tók nokkrar myndir af safninu (þ.e. ég tók ljósmyndir af safninu en tók ekki málverk af safninu).

Auk þess fannst mér afar heillandi að gólfið í andyri safnsins var gert úr hálf gegnsæum flísum.

Á leiðinni til og frá safninu tók ég nokkrar myndir af hinum frægu húsum Antoni Gaudí á Passeig de Gracia -- Casa Milà  (La Pedrera) og Casa Batlló.

Á leið minni upp Passeig de Gracia voru einnig fleiri spegilmyndir.

Auk þess tók ég nokkrar myndir af götulist.

He perdido un ... uhh ... ehh ... filling

Ég varð fyrir því óláni að missa fyllingu úr tönn. Ég skellti mér því til tannlæknis í dag til þess að láta líta á málið. Þó svo að spænskunámskeiðið mitt gangi vel þá erum við ekki búin að fara í gegnum orðaforðann sem tengist tannviðgerðum. Það verður að ég held ekki fyrr en í þarnæstu viku -- milli þess sem við lærum orðaforðann sem tengist mjaðmaliðsaðgerðum og því að skipta um neðri spindilkúlu vinstra megin í 1984 árgerð af Subaru Legacy. Þessa stundina erum við að einbeita okkur að orðaforðanum sem tengist einfaldari aðgerðum eins og að vakna, fara að sofa, fá sér morgunmat, baða sig, o.s.frv.

En allavegana ... þá fór ég til tannlæknis í dag án þess að kunna skil á spænsku tannlæknamáli. Það var því nokkuð skondið samskiptaferli sem átti sér stað. Ég byrjaði á að ræða við aðstoðar tannlækni. Hún spurði mig ýmissa spurninga sem svör urðu að fást við áður hægt væri að gera við tönn. Sumar spurningarnar voru mjög auðskildar: hvort ég reykti, hvort ég tæki lyfseðilsskyld lyf daglega, hvort ég væri með sjúkdóma á borð við lifrarbólgu, hvort ég hefði neytt kókaíns einhvern tíman á síðustu sjö dögum, o.s.frv. Þessum spurningum var auðsvarað.

Aðrar spurningar voru heldur strembnari. Eftir að hafa umorðað eina spurninguna þrisvar sinnum án þess að ég hefði hugmynd um hvað málið snérist ákvað aðstoðar tannlæknirinn að við færum í látbragðsleik. Það er að segja við lékum leikinn ,,Hver er spurningin?". Aðstoðar tannlæknirinn lék spurninguna með látbragði og ég þurfti að giska á hver spurningin væri -- eins konar actionary.

Eftirfarandi hugsanir fóru um koll mér á meðan ég var að reyna að ráða í látbrgð astoðar tannlæknisins -- sem lék sína rullu með miklum tilþrifum.

.... að skera sig á púls ... hmmm ... nei ... ég fatta ekki spurninguna ... þegar maður sker sig á púls spýtist út blóð ... hmm .... nei ...  ég er ekki enn búinn að fatta hver spurningin er ... þegar maður sker sig á púls spýtist út mikið blóð ... hmm ... aha ... skil fyrr en skellur í tönnum!

Eftir að hafa fylgst með þessum glæsta látbragðsleiksigri aðstoðar tannlæknisins gat ég loksins svarað spurningunni um það hvort ég væri blæðari.

Eftir spurningaflóðið voru tennurnar mínar myndaðar og tannlæknir mætti á staðinn til þess staðfesta að fyllingu vantaði í tönn tuttuguogfjögur. Að því loknu gerði aðstoðar tannlæknirinn tilboð í tannviðgerðina og ég samþykkti tilboðið. Að lokum sömdum við um að gert yrði við tönnina á morgun -- eða svo skildist mér allavegana.

Sagan öll

Loksins hefur mér tekist að setja punktinn yfir i-ið í sögunni af Katalóníuhjólreiðunum. Síðustu tveir dagarnir eru komnir á netið.

• 22. september 2007: Olot -- Figueres
• 23. september 2007: Figueres -- Barcelona

Bara að ég væri eins duglegur að blogga um nútíðina eins og þátíðina.

Garrotxa

Hér kemur næsti skammtur af ferða sögum. Lauk í dag við að koma öðrum áfanga á blað. Þar segir frá dvöl minni í Eldfjalla þjóðgarðinum í Garrotxa (Parc Natural de la Zona Volcanica de la Garrotxa).

• 19. september 2007: Montseny -- Olot
• 20. september 2007: Olot
• 21. september 2007: Dagur Eldgíganna

Nú á ég einungis lokakaflann eftir.

Sant Marcal de Montseny

Þá hef ég náð að vinna það stórvirki að skrá fyrsta hluta hjólaferðar minnar um Katalóníu. Sagan spannar -- hvorki meira né minna -- þrjá daga og lýsir dvöl minni í Montseny þjóðgarðinum. Sagan hefst á hjólaferðinni inn í þjóðgarðinn og lýsir svo tveimur fjallgöngum.

• 16. september 2007: Barcelona -- Montseny
• 17. september 2007: Matagalls
• 18. september 2007: Les Agudes

Auk þess hef ég sett nokkarar myndir frá Montseny á Flickr.

Hættur að borða súpu með gaffli

Eftir átta mánaða óformleaga leit fann ég í gær búð hér í Barcelónu sem selur grænt karrí, kóskósmjólk og tælensk hrísgrjón. Í tilefni þessa fundar skrapp ég á markaðinn í dag og keypti ég mér smáhumar (langostino), græna- og rauða papriku og bauaspírur. Útkoman úr þessum verslunarferðum var dásamlegur hádegismatur í dag -- smáhumar í grænu karrí.

Í sömu búð og ég keypti karríið græna keypti ég mér matarprjóna. Nú get ég loksins hætt þeim heldur hallærislega sið að borða núðlusúpu með gaffli.

Dagbók færð aftur í tímann

Fyrir einum og hálfum mánuði síðan tók ég mér vikulangt sumarfrí. Ég skellti mér í vikulanga hjólaferð um Katalóníu. Áður en ég lagði af stað í ferðina lofaði ég nokkrum vandamönnum því að birta ferðasöguna á netinu. Ég stefni enn á það að standa við það loforð þó að skriftirnar gangi heldur hægt.

Í dag náði ég þeim stórmerka áfanga að koma fyrsta sumarfríis deginum á netið

Barcelona -- Montserrat  (kort)

auk þess sem ég skrifaði dagbókarfærslu sem er sjálfstætt framhald af þessum fyrsta degi sumarfríisins

Barcelona -- Montserrat (annar hluti) (kort)

Eins og áður sagði stefni ég á að halda áfram að færa dagbókina aftur í tímann og segja alla ferðasöguna. Ég held að það sé ágætis markmið að klára það verk fyir jól ... eða páska ... í seinasta lagi 2010.

Barcelona -- Montserrat (annar hluti)

Ég og vinnufélagi minn ákváðum að nota daginn til þess að reyna að ljúka við ákveðið verkefni sem við hófum fyrir einum og hálfum mánuði síðan (sjá dagbókarfærslu). Við ákváðum að reyna að klára hjólaferðina til Montserrat. Ferðin hófst við lestarstöðina í Les Fonts -- á þeim stað sem hjólaferð okkar endaði forðum daga.

Eins of áður fylgdum við merktri leið milli Barcelona og Montserrat (GR-6). Merkingarnar samanstanda af rauðum og hvítum línum sem eru af og til málaðar á ljósastaura, rafmagnsstaura, tré, malbik, hús eða steina -- eftir því sem best henntar hverju sinni. Á fyrri hluta ferðarinnar skiptust á fáfarnir malarvegir í gegnum skóglendi og næstum jafn fáfarnir malbiksvegir í gegnum smáþorp. Ferðin gekk svo sem ágætlega, ef frá eru taldir tveir útúrdúrar sem við fórum í eftir að hafa villst af leið.

Seinni útúrdúrinn orsakaðist af því að við misstum af merki á smá staur sem sagði okkur að beygja út af malbikuðum vegi og inn í þéttan trjágróður. Næstu metrar lágu eftir mjóum stíg í gegnum þéttan skóg. Á þessum kafla koms sér vel að vera með hjólahjálm. Það voru nefnilega ófáar trjágreinarnar sem lömdust í hausinn. Ég hefi betur verið í langerma peysu því að meðfram stígnum á báða vegu var þyrnóttur gróður sem rispaði mig til blóðs á nokkrum stöðum.

Eftir að skógurinn var að baki tók við malbik í nokkurn tíma. Stuttu seinna lá leiðin af malbikinu á mölina. Smám saman varð síðan malarvegurinn sífellt ógreiðfærari. Allt í einu var síðan vegurinn að mestu horfinn og við vorum staddir í miðjum árfarvegi ofan í u.þ.b. tíu til fimmtán metra djúpu gili. Samkvæmt merkingunum lá leiðin inn eftir ánni. Næstu kílómetrana skiptumst við á að hjóla eftir sendnum árbakkanum eða ofan í ánni sjálfri (sem var meira eins og vatnsmikill lækur). Af og til var árfarvegurinn of grýttur til þess að við gætum hjólað og þurftum við því að reiða hjólin yfir grjótið. Á einum að grýttari köflunum hvellsprakk hjá vinnufélaganum. Sem betur fer voru allnokkrar varaslöngur með í ferð og því lítið mál að skipta um slöngu og halda ferðinni áfram.

Eftir all langa stund í árfarveginum lá leiðin upp á við og inn á boðlegri vegi. Við tóku til skiptis malbiks og malarvegir uns við komum til bæjarins Olesa de Montserrat sem er við rætur Monsterrat fjallgarðsins. Það eina sem skildi á milli okkar og áfangastaðarins voru um það bil 800 metrar. Lóðréttir 800 metrar. Munkaklaustrið sem við höfðum sett stefnuna á er uppi í miðri fjallshlíð -- í um það bil 1000 metra hæð yfir sjávarmáli. Sökum þreyttra vöðva (ekki benda á mig) ákváðum við að láta hjólaferðinni lokið að sinni og taka lest til baka.

Eftrir þrjár vikur eða svo stefnum við á að klára hjólaferðina með því að taka lestina til baka til Olesa og hjóla síðustu metrana upp fjallið upp að klaustrinu. Allt er þegar þrennt er.

Hér má finna kort af hjólaferð dagsins.