« júní 2007 | Main | október 2007 »
Dagurinn í dag markaði endalok hjólaferðar minnar um Katalóníu. Í tilefni dagsins ákvað ég að hjóla hvorki meira né minna en tvær sérleiðir. Fyrri sérleiðin var á milli hótels og lestarstöðvar í Figueres. Sú seinni var á milli lestarstöðvar og heimilis í Barcelona. Þess á milli tók ég mér far með lest frá Figueres til Barcelona.
Rétt eftir níu lagði ég af stað í síðasta eiginlega áfanga hjólaferðarinnar. Ferðinni var heitið til Figueres -- heimabæjar Salvador Dalí. Samkvæmt planinu átti þetta að verða stysta og auðveldasta hjólaferðin. Það gekk eftir. Það voru engin meiriháttar fjöll á leiðinni -- einungis smá hólar og hæðir, upp og niður. Mér gafst því bæði tækifæri til þess að reyna smá á kálfa og læri og til þess að bruna niður brekkur. Eftir því sem hólarnir og hæðirnar urðu fleiri fór ég þó að finna fyrir meiri og meiri þreytu. Þreytan var þó í engu lík þreytunni sem ég kynntist í síðustu tveimur sérleiðum.
Leiðin sem ég valdi milli Olot og Figueres lá um tvo markverða bæi. Annars vegar Santa Pau -- sem er þekktur fyrir miðbæ frá miðöldum. Ég nennti ekki að taka neinar myndir því að byggingarnar voru heldur grámyglulegar í sólarleysinu. Ég ákvað þess í stað að ég yrði bara að heimsækja bæinn einhvern tíman seinna í sólskini til þess að athuga hvort bærinn njóti sín ekki betur í sólskini.
Seinni markverði bærinn var Banyoles. Bærinn er markverður fyrir þær sakir að hann liggur við fallegt stöðuvatn. Í tilefni komu minnar til bæjarins ákvað sólin að brjótast fram úr skýjunum svo að ég gæti tekið nokkrar myndir.
Það var hið ágætasta veður á leiðinni. Að mestu skýjað nema hvað sólin lét sjá sig í skamma stund í Banyoles og nágrenni. Sem betur fer varð ekkert úr úrhellis rigningunni sem var í kortunum um miðja vikuna. Þegar ég átti um þrjá kílómetra óhjólaða til Figueres komu þó nokkrir dropar úr lofti. Engin rigning að ráði heldur einungis smá úði. Það fór því ekki svo að ég næði að komast upp með viku frí í september án þess að fá á mig regndropa.
Ég var kominn til Figures rúmlega eitt og hafði því eftirmiðdegið til þess að kynna mér bæinn. Ég byrjaði á því að fá mér eftirmidegismat. Skrapp síðan og skoðaði helstu perlu bæjarins -- Dalí safnið. Safnið er til húsa í gömlu leikhúsi. Dalí hannaði safnið með það fyrir augum að gestirnir upplifðu ferð sína í gegnum safnið sem leiksýningu.
Aðalstjarna sýningarinnar -- sjálfur Salvador Dalí -- stóð sig með mikilli prýði eins og við var að búast. Tveir aukaleikarar komu mér jafnframt skemmtilega á óvart -- Evarist Vallès og Antoni Pitxot. Sá síðari fannst mér sérstaklega áhugaverður. Einnig komu margir statistarnir mér á óvart. Þeir fóru gersamlega hamförum í myndatökum. Sumir virtust skoða safnið í heild sinni í gegnum myndavélar linsu -- súrealismi við hæfi. Sjálfur leyfði ég myndavélinni að hvíla í buxnavasanum. Keypti mér þess í stað bók um líf og störf meistara Dalí.
Eins og áður var ferðin kortlögð.
Dagurinn var tileinkaður eldgígum. Hjólaði nokkra kílómetra til suðausturs frá Olot. Lagði þar hjólinu við bílastæði mitt á milli tveggja eldgíga -- Volcà de la Santa Margarida og Volcà del Croscat.
Byrjaði á því að rölta upp á Volcà de la Santa Margarida. Eldfjallið er talsvert ólíkt kollegum sínum á Íslandi. Það er skógi vaxið og í miðjum gígnum er kirkja og hross á beit.
Rölti þvínæst yfir að næsta eldfjalli -- Volcà del Croscat. Fjallið er merkilegt fyrir þær sakir að þar var stundað mikið malarnám á síðustu öld. Fjallið var friðað undir lok síðustu aldar. Eftir stendur eldgígur sem búið er að skera eina sneið af. Fjallið er kjörið til þess að kynna sér innri gerð eldgíga.
Eftir eldgígana gældi ég við þá hugmynd að hjóla áfram til bæjarins Santa Pau. En þar sem að það var spáð hellidembu þá ákvað ég að halda til baka til Olot. Ég ákvað að Santa Pau væri ekki bleytunnar virði ef það skyldi byrja að rigna. Eyddi síðan restinni af deginum -- þurr -- á rölti milli kaffihúsa í Olot. Horfði á veðurfréttir um kvöldið. Rigningu dagsins og rigningu morgundagsins hafði verið aflýst -- vegna veðurs.
Tók því rólega í dag. Markmiðið var að safna kröftum fyrir seinustu daga ferðarinnar. Ég byrjaði daginn á eldfjalla safni Olot. Á safninu má kynnast jarðfræðinni á bak við (eða réttara sagt fyrir neðan) eldfjöll. Eldfjöllum nágrennisins eru að sjálfsögðu gerð sérstök skil. Olot er höfuðstaður Garroxta svæðisins og liggur á milli margra kulnaðra eldfjalla. Bærinn er innan þjóðgarðar sem kallast Zona Volcanica.
Eftir að hafa gert eldfjöllunum skil skrapp ég á héraðs minja safnið. Safnið lýsir atvinnuháttum og listum Garrotxa svæðisins síðustu árhundruðin. Þar er lýst tréverki, textíll og kolagerð. Listaverkin voru flest af Olot skólanum þar sem raunveruleikinn var aðal viðfangsefnið -- náttúra og daglegt líf.
Eftir að hafa fengið mér hádegismat og eftirmiðdagslúr fannst mér ekki við hæfi að eyða heilum degi hér í bænum án þess að rölta upp á eitt eldfjall eða svo. Ég skellti mér því upp á Volca del Monsacopa -- eldfjall í útjarðri bæjarins. Eldfjall er nú kannski ofmæli. Réttara sagt er um eldhól að ræða -- upphlaðinn gíg. Ég rölti einn hring um gíginn og naut útsýnisins.
Settist svo niður á kaffihúsi og fletti í gegnum dagblað áður en ég fór til baka á hótelið til þess að skipuleggja næstu daga. Planið var nú ekki sérlega beisið (ég ræðst inn og þú umkringir pleisið). Fleiri eldjfjöll á morgun og svo hjólaferð til Figueres á laugardag. Það var hins vegar einn þáttur sem gat sett strik í reikninginn. Samkvæmt veðurfréttunum var von á hellidembu um eftirmiðdag morgundagsins og allan laugardaginn.
Rétt fyrir sex settist ég niður á Placa Major í Olot. Búinn að hjóla annan áfanga Katalóníu hjólreiðanna, bóka mig inn á hótel og fá mér síestu. Ég pantaði mér kaffi með mjólk og eplaböku. Eplabakan var vel þegin enda hafði ég ekki haft orku til þess að fá mér miðdegismat þegar ég kom í bæinn. Ákvað þess í stað að fara beint í síestu. Ég var afar ánægður með hjólaferð dagsins. Líkt og á sunnudaginn var ferðin á mörkum þess sem líkami minn ræður við -- þó á annan hátt en sunnudags ferðin.
Ég tók daginn tiltölulega snemma. Var sestur á hjólið fyrir hálf-níu. Ég hafði beðið þess í ofvæni að bruna niður brekkuna niður til Viladrau. Ég brunaði af stað, fullur orku og bjartsýni um að næstu stundir yrðu náðugar. Strax í annarri beygju kom hins vegar babb í bátinn. Í stað þess að finna brekku sem hallaði niður í móti tók við brekka upp í mót. Þetta var nú heldur lítill halli og ekkert sem erfitt var að hjóla. Það var hins vegar svekkjandi að þurfa að hjóla enn á ný upp í móti þegar ég hafði hlakkað svo mikið til að byrja daginn á að bruna niður í móti.
Upp-í-mót-lætið entist næstu þrjá kílómetrana. Eftir það kom að hinni langþráðu brekku niður í móti. Við tóku tíu kílómetrar af bruni niður í móti áður en ég þrufti að stíga á pedalana á ný til þess að knýja mig áfram upp næstu brekku. Þessi dagur virtist stefna í að ganga upp og niður.
Það var fleira sem kom mér á óvart heldur en sú staðreynd að leið mín var ekki einhalla. Þar að auki var tiltölulega kalt. Ég hafði fyrir rælni farið í hlaupapeysu yfir hlaupabolinn (já, hlaupapeysu en ekki hjólapeysu. Ég er ekki búinn að kaupa mér peysu uppáhalds hjólaliðsins míns -- enda er ég ekkert viss um að ég eigi uppáhalds hjólalið lengur eftir að Rabobank liðið rak Rasmussen. Rabobank og Rasmussen höfðu nefnilega verið í miklu uppáhaldi hjá mér síðan ég byrjaði að fylgjast með Frakklands hjólreiðunum árið 2005 -- en það er allt önnur saga). Hvar var ég staddur í þessari sögu? Já alveg rétt, ég hafði í morgun fyrir rælni klætt mig í peysu og farið í sokkum í sandalana. Þegar ég brunaði niður brekkuna í skugga trjánna var ég afar sáttur við þennan tilviljunarkennda klæðaburð minn. Það var nefnilega barasta skrambi kalt. Það lá við að ég saknaði þess að vera ekki með vettlinga.
Eins og áður sagði tók enn ein upp-í-móti brekkan við eftir tíu kílómetra langt brunið. Hún entist þó ekki lengi og fyrr en varði var ég komminn á brunið á ný. Brunkaflinn sá entist talsvert lengi og áður en ég vissi af var ég kominn í gegnum bæinn Vic. Búinn að leggja að baki 40 kílómetra á tveimur tímum.
Stuttu eftir 40 kílómetra markið var ,,gamanið'' hins vegar búið að sinni (eða rétt að byrja -- eftir því hvernig á það er litið). Fjöllin voru framundan. Eftir fjallaferð sunnudagsins litu þessi fjöll heldur aumingjalega út. Heldur lág. Ég taldi mér þess vegna trú um að þau yrðu ekki erfiður hjalli.
Ég var þó ekki búinn að hjóla lengi upp í móti þegar ég fór að finna fyrir merkjum þess að þetta var fimmti dagurinn í röð sem ég stundaði meiri hreyfingu en á meðal degi. Ég fann fljótt fyrir því að batteríin voru ekki fullhlaðin. Jafvel þessi litlu aumingjalegu fjöll reyndust erfið.
Ég stritaði upp í móti næstu tímana. Í samanburði við fjöll sunnudagsins voru þessi fjöll ekki eins brött. Ég var hins vegar nærri því jafn þreyttur og á sunnudaginn. Tæpum tveimur tímum eftir að ég byrjaði að klifra upp í móti náði ég staðbundnu hágildi. Ég var kominn upp yfir 1000 metra á ný. Við tók langþráð brekka niður í móti. Ég naut þess að láta þyngdaraflið knýja mig áfram. Það voru þó blendnar tilfinningar sem fóru um mig þegar ég brunaði niður brekkuna. Ég gat nefnilega séð fjöll framundan og vissi að þetta yrði einungis tímabundið ástand. Á sama tíma og ég naut þess að bruna niður brekkuna þá vonaði ég að gamanið tæki fljótt enda. Röksemdafærsla mín var sú að þeim mun minni hæð sem ég tapaði þeim mun minni hæð þyrfti ég að takast á við til þess að komast yfir síðasta hjallann.
Gamanið reyndist og stutt. Staðbundnu lággildi (865m) var fljótt náð. Eftir að þyngdaraflið hafði lagt lóð sitt á vogarskálarnar síðustu tíu mínúturnar þá var nú komið að því að hengja lóðið um háls mér. Brekka upp í móti tók við og ég þurfti að drösla mér, hjólinu og farangrinum -- á móti þyngdaraflinu -- upp yfir 1000 metrana á ný. Brekkan var brött til að byrja með en brátt tók við nokkurn veginn jafnslétta. Jafnsléttan reyndist þó álíka erfið og brekkan. Ég var nefnilega orðinn óhemju þreyttur. Mig var farið að lengja í að geta brunað niður síðustu brekkuna. Hver metri sem ekki var niður í móti var sem brött brekka upp í móti.
Fyrir rest komst ég þó yfir jafnsléttuna. Við tók rúmlega tíu kílómetra löng brekka. Ég geystist áfram á ógnarhraða -- þar sem ógnarhraði er skilgreindur sem meira en 30 km/klst. Mesti hraði sem ég náði í brekkunni var 52 km/klst -- víííí!. Það var afar góð tilfinning sem fór um mig þegar ég brunaði niður brekkuna. Brekkan var tákn þess að erfiðið var yfirstaðið og ég þurfti nú ekki annað en að láta mig renna niður á hótel.
Eftirleikurinn reyndist þó ekki svo auðveldur. Eftir um 20 mínútna brun var brekkunni lokið. Ég var kominn niður á jafnsléttu. Ég var þó enn rúmum átta kílómetrum frá takmarki mínu. Næsta hálftímann notaði ég síðustu orkuna sem ég átti í líkamanum til þess að færa mig nær marki mínu. Nokkurn veginn á slaginu tvö -- spænskum hádegismatar tíma -- renndi ég upp að dyrum hótelsins sem ég hafði bókað í bænum Olot. Ég hafði þó ekki orku til þess að fá mér hádegismat. Ég fór beint í síestuna.
Það erfiðasta við hjólaleið dagsins var að hafa ekki orku til þess að hjóla hana almennilega. Þó svo að brekkurnar væru ekkert svo rosalega brattar neyddist ég til að silast áfram í fjallagír. Þetta var ekki barátta milli mín og fjallanna. þetta var barátta milli mín og þreytunnar í vöðvunum. Á leiðinni upp brekkurnar skildi ég betur af hverju alvöru hjólreiðamenn taka inn stera til þess að eiga auðveldara með að jafna sig á milli sérleiða. Ég ákvað að næst þegar færi í svona hjólaferð ætlaði ég að undirbúa mig á sama hátt og atvinnumennirnir. Ég ætlaði að pakka niður nokkrum skömmtum af sterum. Ég held það geri ferðalagið mun ánægulegra -- eða ekki.
Hér má finna kort af hjólaferð dagsins.
Á seinni degi mínum í Montseny þjóðgarðinum ákvað ég að ganga eftir sömu slóð og á þeim fyrri. Þó ekki í sömu stefnu. Ég fylgdi GR 5.2 í hina áttina, meðfram Les Agudes í áttina til Turó de l'Home -- hæsta tinds Montseny. Raunar eru tindarnir tveir jafn háir samkvæmt kortinu -- 1706 metrar -- en einhverra hluta vegna fær Turó de l'Home alltaf heiðurinn af því að vera talinn hærri.
Eins og fyrri daginn lá göngustígurinn í gegnum skóglendi. Að þessu sinni byrjaði gangan í aflíðandi brekku sem breyttist snögglega í bratta brekku er ég nálgaðist rætur Les Agudes. Eftir dágóða göngu eftir bröttum stíg tók við ganga upp grjótskriðu og smám saman breyttist ferðin úr göngu í klifur. Þó ekkert alvöru kletta klifur heldur klifur upp bratta fjallshlíð.
Milli þess sem ég klifraði stoppaði ég til þess að njóta útsýnisins yfir fjöllin í kring. Mér gafst gott tækifæri til þess að berja augum fjallið sem ég kleif daginn áður frá nýju sjónarhorni og lék mér við að reyna að giska á hvar í skóginum göngustígurinn hafði legið.
Eftir að hafa klifrað um stund ákvað ég að láta þetta gott heita. Bæði vegna þess að ég var ekki í réttum skóm í svona göngu (var bara með hlaupaskó með mér) og vegna þess að ég vildi spara orku fyrir hjólaferð morgundagsins. Ég hélt því sömu leið til baka og fékk mér ríkulegan eftirmiðdagsmat og langa síestu.
Eftir síestuna tók ég fram korin mín og byrjaði að undirbúa hjólaferð morgundagsins. Þar sem ég hafði vanmetið hversu erfið fyrsta sérleiðin yrði þá var ég frekar hræddur um að kannsi hefði ég einnig vanmetið erfiðleika þeirrar næstu. Ég efaði að ég megnaði aðra eins erfiða ferð og á sunnudaginn -- að minnsta kosti ekki án þess að fá meiri hvíld á milli. Ég stúderaði því kortin mín til þess að reyna að lesa úr þeim hvað morgundagurinn bæri í skauti sér. Gallinn var hins vegar sá að ég hafði einungis nákvæm kort (á skala 1:25000) af fyrsta og síðasta hluta leiðarinnar. Miðkaflann átti ég einungis á stóru korti (skala 1:300000) sem sýndi engar hæðalínur. Ég gat lesið af nákvæmu kortunum að fyrsti hlutinn yrði lækkun úr 1100 metrum niður í 750 metra og síðasti hlutinn yrði lækkun úr 850 metrum niður í 500 metra. Rúmur helmingur leiðarinn var hins vegar á milli þessara korta. Ég gat því einungis getið mér til um það hvað þar biði mín. Ég taldi mér þó trú um að ég ætti ekkert sérlega erfiðan dag fyrir höndum -- nema ef ske kynni að á milli kortanna væri mjög djúpur dalur.
Ég vaknaði heldur hissa í morgun. Hissa yfir því að vera laus við harðsperrur þrátt fyir langan og erfiðan hjólatúr gærdagsins. Dagurinn virtist því tilvalinn fyrir fjallgöngu. Eftir vel útilátinn morgunmat setti ég stefnuna á Matagalls (1697m) -- einn af hærri tindum í Montseny þjóðgarðinum. Leiðin lá í gegnum skóglendi upp sæmilega bratta hlíð. Hlíðin var að minnsta kosti nógu brött til þess að taka aðeins í kálfana og lærin. Ég fann það fljótt að jafnvel þótt ég væri laus við harðsperrur þá voru vöðvarnir heldur þreyttir eftir hjólatúr gærdagsins.
Þegar á leið dró úr brattanum og stígurinn lá eftir eilítið aflíðandi fjallshrygg. Úr varð afar notaleg ganga í gegnum skóglendi. Ég var afar sáttur við að vera í skugga trjánna enda hafði ég fengið ágætis skammt af sól daginn áður.
Eftir hálfan annan tíma í skóginum birti til. Skógurinn var að baki og tindurinn Matagalls blasti við. Þetta var nú enginn svaka tindur. Einungis endastöð aflíðandi brekku. Í rauninni var um þrjá tinda að ræða. Ég röllti upp á þann fyrsta og þriðja. Á þeim þriðja var kross -- líklega til minnis um einvhern eða eitthvað.
Eftir að hafa dvalið um hríð við krossinn og dáðst að útsýninu ákvað ég að halda áfram göngunni. Ég hélt því afram eftir göngustígnum lengra inn í þjóðgarðinn. Ég byrjaði á að stoppa hjá brunni rósarinnar til þess að fylla á vatnsbrúsa. Ég hafði nefnilega gleymt að taka með mér vatn.
Eftir stutta göngu kom ég að brattri hlíð. Ákvað að láta þar staðar numið. Ekki það að ég nennti ekki að ganga niður brekkuna heldur vegna þess að ég nennti ekki að ganga upp brekkuna aftur á leið minni til baka. Ég ákvað því að setjast á stein, borða nestið mitt (afganginnn af nesti gærdagsins), hvíla lúin bein, njóta útsýnisins, og skrifa smá hluta af þessari ferðasögu (og sögu gærdagsins). Eftir dágóða afslöppun hélt ég síðan til baka sömu leið og ég kom -- upp að Matagalls og niður hinum megin í gegnum skóginn.
Eftir gönguna fékk ég mér síestu. Eftir síestuna fékk ég mér kvöldmat. Eftir kvöldmatinn fór ég að sofa.
Ég vaknaði snemma á öðrum degi í sumarfríi. Ég fékk mér kaffi og smá morgunmat áður en ég kláraði að pakka niður nokkrum flíkum og útbúa nesti. Klukkan sjö var ég kominn út á götu með hjólið mitt tilbúinn að leggja af staði í fríið.
Fyrsti hluti ferðarinnar lá í gegnum norðurhluta Barcelona í átt að þjóðvegi BV-5001. Ég hafði ekki nennt að taka með mér borgarkort af Barcelona og varð því að þræða göturnar eftir minni. Ég hafði aldrei farið um þennan borgarhluta áður en hafði skoðað leiðina á korti og lagt nokkur götuheiti á minnið. Þetta var í sjálfu sér ekkert flókin leið en í ljósi þess að ég er ekki ratvísasti maður í heimi þá gat allt gerst. Ferðin gekk hins vegar vel til að byrja með. Þegar á leið var ég ekki viss um að ég væri nákvæmlega á þeirri leið sem ég hafði ákveðið en ég var viss um að ég væri nokkurn veginn á leiðinni í rétta átt. Til þess að gera stutta sögu enn styttri þá tókst mér að komast á réttan þjóðveg án þess að villast nokkuð að ráði. Fyrsta áfanga var því lokið með glæsibrag.
Annar áfangi ferðarinnar var heldur tíðindalítill. Ég hjólaði sem leið lá eftir þjóðvegi BV-5001 meðfram ánni Besos til bæjarins Sant Celoni. Ég kom þangað þremur tímum eftir að ég lagði af stað. Fyrstu fimmtíu kílómetrarnir voru að baki. Einungis þrjátíu kílómetrar eftir af fyrstu dagleið og allt hafði gengið samkvæmt áætlun. Það var því sáttur ferðalangur sem hjólaði í gegnum Sant Celoni.
Þegar Sant Celoni var að baki fór ég smám saman að átta mig á því hvert ég stefndi. Vegurinn tók að halla upp í móti og framundan blöstu frekar há fjöll. Þeirri hugsun laust niður í huga mér að ef til vill hefði ekki verið skynsamlegt að bóka fyrstu gistinguna á hóteli í 1100 metra hæð yfir sjávarmáli. Mig fór að gruna að næstu þrjátíu kílómetrar yrðu ekki eins náðugir og þeir fimmtíu sem voru að baki. Ég áttaði mig á því að þeir þrjátíu kílómetrar sem voru framundan væru líklega erfiðir einir og sér sem full dagleið -- jafnvel án farangurs.
Hjólaferðin sem fyrir nokkrum mínútum hafði verið auðveld og þægileg stefndi nú í að verða ómöguleg. Þessi uppgötvun mín reyndist svo yfirþyrmandi að ég neyddist til að stoppa og fá mér seinni morgunmatinn. Það var alveg ógerandi að takast á við hið ómögulega á næstum tómum maga. Ég stoppaði við ferðamannamiðstöð, settist á bekk og nartaði í nestið mitt.
Ég held að maturinn hafi gert mér gott. Ég gat farið að hugsa aðeins skýrar. Ég hugsaði sem svo að jafnvel þótt hamarinn framundan væri ókleifur þá væri klukkan ekki nema hálf ellefu fyrir hádegi og ég hefði í raun næstum allan daginn til þess að berjast við fjallið. Ég lagði því af stað á ný út í óvissuna. Ég fikraði mig upp fjallið kílómetra fyrir kílómetra. Samkvæmt GPS tækinu mínu ,,geystist'' ég áfram á fimm til sjö kílómetra hraða á klukkustund. Mér fannst ég vart hreyfast úr stað.
Á rétt rúmlega kílómetra fresti stoppaði ég til þess að ná andanum og fá mér vatnssopa. Ég notaði tækifærið til þess að líta á kort og athuga hvort ég gæti fundið nafnið á síðusta bóndabæ sem ég hafði hjólað framhjá. Ég reyndi síðan að lesa í hæðalínur til þess að reyna að meta hversu hátt ég var kominn. Oftast varð ég fyrir vonbrigðum með það hversu stutt ég hafði hjólað síðan ég leit á kortið síðast. Þannig gekk ferðin fyrir sig kílómetra eftir kílómetra, stopp eftir stopp, klukkutíma eftir klukkutíma. Ég varð sífellt þreyttari og þreyttari.
Í hverju stoppi stappaði ég í mig stálinu og hvatti sjálfan mig af stað aftur. Ég var staðráðinn í að sigrast á fjallinu þó ég væri á stundum næstum örmagna af þreytu. Þegar ég var hvað þreyttastur á klifrinu hugsaði ég með mér: ,,Eftir því sem þú klifrar hærra þeim mun nær ertu toppnum. Eftir því sem þú nálgast toppinn þá áttu eftir minna klifur ófarið. Því minna klifur þeim mun auðveldari er að hjóla.'' Þessi einfalda formúla dugði til þess að fá mig til þess að halda áfram upp brekkun í átt að toppnum.
Á vissum punkti á leiðinni upp fannst mér vatnsbirgðirnar vera hættulega lágar. Sem betur fer hjólaði ég fram á bóndabæ stuttu síðar. Ég drap á dyr og spurði húsfreyjuna hvort hún ætti vatnssopa handa mér. Hún játti því og benti mér á krana í garðinum fyrir framan bæinn. Ég þakkaði með þökkum skrúfaði frá krananum og lét renna í brúsann minn. Þegar ég var hálfnaður að fylla brúsann stoppaði húsfreyjan mig og sagði ,,Bara smá.'' Hún leit ofan í brúsann og sagði ,,Já, þetta er fínt.'' Ég brosti og þakkaði fyrir mig. Þó að brúsinn væri ekki nema hálf fullur þá grunaði mig að þessi vatnssopi gæti reynst afar dýrmætur þegar fram liðu stundir.
Samkvæmt kortinu virtist mér hæsta tindi vera náð þegar farið væri í gegnum stutt göng. Það var að vísu svolítið erfitt að lesa í hæðalínur við göngin en ég taldi mér trú um að þegar í gegnum þau væri komið þá væri toppnum náð. Þá tæki við að minnsta kosti jafnslétta eða jafnvel brekka niður á við. Þegar tók að líða á ferðina og ég varð þreyttari og þreyttari þá urðu göngin í mínum huga tákngervingur þess að hafa sigrað fjallið. Þegar ég væri kominn í gegnum göngin þá væri björninn unninn. Framhaldið yrði heldur fáfengilegt.
Það var óhemju góð tilfinning sem fór um mig þegar sá fyrst glytta í gangnamunann ofar í fjallinu. Þá voru liðnir tæpir þrír tímar síðan ég stoppaði til að fá mér seinni morgunmatinn. Í þrjá tíma hafði ég sniglast áfram upp brekkuna -- fimm kílómetra á klukkustund. Nú var ég var næstum kominn á toppinn. Ég þurfti bara að hjóla inn fjallshlíðina mín megin og út fjallshlíðina hinum megin og þá væri ég kominn að göngunum. Ég fann auka skammt af orku flæða um líkamann. Ég steig fastar á pedalana og hélt áfram upp brekkuna í átt að göngunum. Fyrr en varði var ég kominn að gangnamunanum. Tíu sekúndum síðar var ég kominn í gegnum göngin.
Það var vissulega rétt það sem mig hafði grunað. Handan gangnanna var vegurinn mun nær því að geta talist jafnsléttur. Það sem mig haði hins vegar ekki órað fyrir var að vegurinn myndi halda áfram upp á við -- ekkert sérlega brattur en upp í móti samt sem áður. Það voru því vissulega vonbrigði að vegurinn skildi ekki liggja niður í mót strax eftir göngin. Sú staðreynd að göngin voru að baki var hins vegar uppörvandi. Ég gat huggað mig við það að þetta gæti ekki gengið svona mikið lengur. Fyrr en síðar hlyti að fara að halla undan fæti í hina áttina. Ég hélt því áfram uppteknum hætti. Barðist við að hjóla upp brekkuna milli þess sem ég stoppaði til þess að fá mér sopa af vatninu sem ég náði að kría út úr bóndakonunni fyrr um daginn.
Um hálftíma eftir að ég kom í gegnum göngin kom ég til bæjarins Santa Fé. Það var kærkomið að fá sér smá hvíld og síðast en ekki síst að fylla á vatnsbrúsana úr brunni bæjarins. Þegar ég kom til Santa Fé var ég nánast á síðasta dropanum frá bóndakonunni góðu.
Eftir Santa Fé hélt ég áfram upp í móti -- upp hæfilega bratta brekkuna. Um hálftíma síðar snérist taflið við. Hápunkti dagsins var náð í 1308 metra hæð yfir sjávarmáli. Við tók brekka niður á við. Það var afar þreyttur og feginn hjólreiðamaður sem lét sig renna niður brekkuna. Brunið reyndist heldur stutt því að á innan við korteri náði ég áfangastað dagsins -- Sant Marcal de Montseny -- gömlu munnkaklaustri sem hefur verið breytt í hótel. Tæplega áttatíu kílómetra og tæplega átta klukkutíma hjólaferð var á enda.
Seinni hluti dagsins var heldur tíðinda minni en hinn fyrri. Ég fór í sturtu, fékk mér síestu, fékk mér kvöldmat, lagði læri og kálfa í bleyti í heitu baði og fór að sofa -- þreyttur eftir erfiðan dag.
Þegar ég lít til baka þá er ég nokkuð viss um að þetta hafi verið einn erfiðasti dagur í mínu lífi. Ef ég hefði vitað fyrirfram hversu erfitt þetta yrði þá hefði ég ekki skipulagt ferðina á þennan hátt. Ég er því afar feginn því að ég vissi ekki fyrirfram hversu erfitt þetta yrði því þá hefði ég skipulagt ferðina á annan hátt og hefði aldrei upplifað spennuna og áskorunina sem felst í því að takast á við það sem er á mörkum þess sem líkaminn ræður við. Ég sé svo sannarlega ekki eftir einum einasta svitadropa.
Að lokum, hér er kort af hjólaferð dagsins.
Ég var snemma á fótum á þessum fyrsta degi í sumarfríi. Ég fékk mér kaffi og með því og útbjó smá nesti. Klukkan hálf níu hitti ég svo vinnufélaga minn eins og um hafði verið samið fyrir utan dyrnar hjá mér. Það að hitta vinnufélaga snemma morguns er kannski ekki dæmigerð lýsing á fyrsta degi í símarfríi. Hljómar heldur eins og fyrsti dagur eftir sumarfrí. Það var nú hins vegar engin hefðbundin vinna sem beið okkar vinnufélaganna þennan laugardagsmorgun. Þvert á móti skelltum við okkur hvor á sinn hjólhestinn og settum stefnuna á Santa María de Montserrat -- munkaklaustur í nágrenni Barcelona -- eftir ,,þjóðvegi'' GR-6.
Fyrsti hluti ferðarinna lá upp í móti -- upp á Tibidabo -- eftir einum af aðal akvegunum yfir fjallið. Þetta var kunnugleg leið enda hafði ég hjólað um þessar slóðir einu sinni áður. Það eina sem kom mér á óvart var hversu auðveld brekkan var. Fyrri kynni mín af brekkunni voru talsvert önnur. Ég var greinilega í betra hjólaformi en ég ég hafði verið fyrir fáeinum mánuðum.
Áður en toppi Tibidabo var náð beygðum við út af aðalveginum og inn á fáfarinn malarveg sem lá niður brekkuna hinum megin fjallsins. Það var vinnufélaginn sem stjórnaði feriðnni enda heimamaður sem þekkir fjallið mun betur en ég. Niðurferðin lá í gegnum skóglendi og við hjóluðum ýmist eftir malarvegum og skógarstígum.
Er við komum af fjallinu hjóluðum við í gegnum Sant Cugat -- heimabæ vinnufélagans -- og héldum síðan áfram í gegnum skóglendi, yfir hæðir og hóla, til bæjarins Les Fonts. Eins og nafnið gefur til kynna eru í bænum vatnsbrunnar. Við stoppuðum við einn slíkan til þess að fylla á vatnsbrúsana og fá okkur smá snarl.
Þegar hér var komið við sögu var farið að draga af vinnufélaganum. Hann var kominn með þreytuverki í kálfa og læri. Hann sagðist þó vilja halda áfram eftir snarlið. Við hjóluðum því í gegnum Les Fonts og aftur inn í skóglendið hinum megin bæjarins. Það leið hins vegar ekki langur tími þar til vinnufélaganum fannst nóg komið. Hann var gersamlega búinn að vera. Við hjóluðum því til baka til Les Fonts og tókkum lestina til baka -- vinnufélaginn til Sant Cugat og ég til Barcelona. Að skilnaði ákváðum við að halda hjólatúrnum áfram í næsta mánuði.
Fyrsti dagur hjólasumarfrísins varð því heldur styttri en ég hafði gert ráð fyrir. Kannski bara ágætt að reyna ekki um of á sig á fyrsta degi.
Hér má sjá kort af hjólaleiðinni.
