19a Cursa CEC a Collserola

Ofan við Barcelona eru að öllu jöfnu hæðir. Í dag var þar fjall. Ég tók þátt í nítjánda fjallahlaupi Ferðafélags Katalóníu um Collserola fjallgarðinn.

Undirbúningurinn fyrir hlaupið var heldur skrykkjóttur og lengi vel tvísýnt um þáttöku. Á þriðjudaginn í þarsíðustu viku reyndi ég að halda í við ofurmaraþonhlaupara og hljóp allt of hratt. Um síðustu helgi varð ég að láta mér stuttan hlaupasprett nægja því ég hafði ekki náð að jafna mig eftir þriðjudaginn. Ég ákvað því að taka það rólega í vikunni. Aðeins of rólega. Á fimmtudaginn fór ég að finna fyrir hálsbólgu og varð hræddur um að ég væri að fá einhverja pest. Ég var því sérstaklega rólegur á föstudag og laugardag. Pestin líka.

Á sunnudagsmorgni hefur enn ekki ræst úr pestinni. Það er því ekkert að vanbúnaði að leggja fjall undir fót. Eins og lög gera ráð fyrir þá vökva ég mig ærlega fyrir hlaupið. Einum of ærlega. Ég er ekki einn um þvílík ærlegheit og það er löng biðröð á klósettið. Það fer nú ekki frekari sögum af minni klósettferð uns ég hef lokið mér af og er á leiðinni frá klósettunum. Þá vindur sér upp að mér maður og ávarpar mig á katalónsku. Ég er orðlaus. Spurði maðurinn virkilega hvort klósettin væru til alls? Þar sem ég er ekkert alltof sleipur í katalónskunni þá hvái ég. Enn á ný heyrist mér hann spyrja hið sama. Ég veit ekki alveg hverju ég eigi að svara. Sem betur fer tekur annar maður af mér orðið og segir að klósettin séu vissulega til alls þess sem af þeim megi vænta. Eða svo skilst mér.

Áður en hlaupið hefst fer kynnirinn yfir það hvernig hlaupaleiðin er merkt, óskar öllum góðs gengis og vonar að enignn villist. Hann tekur fram að hlaupaleiðin sé merkt með rauðum flöggum hægra megin við hlaupaleiðina. Ef fólk sjái rautt flagg á vinstri hönd þá skuli það snúa við. Það renna á mig tvær grímur. Ég er enginn sérlegur áttavitringur. Eins gott að reyna að halda í við hópinn svo að ég villist ekki.

Ég hleyp af stað eftir snarbröttum brekkum Barcelona í átt til fjalls. Ég hef ekki sett mér neitt sérstakt markmið um það hversu hratt ég ætli að hlaupa kílómetrana sextán. Þar sem þetta er mitt fyrsta fjallahlaup þá er ég ekki viss við hverju ég eigi að búast. Ég lýsi því yfir opinberlega að ég ætli að hlaupa þetta á innan fjórum tímum -- það er að segja áður en opinberri tímamælingu lýkur. Prívat og persónulega velti ég því hins vegar fyrir mér hvort ekki væri skemmtilegt að koma í mark á innan við tveimur tímum.

Ég hef ekki hlaupið lengi uns ég er á ný staddur í biðröð. Í þetta sinn er fólk ekki að bíða eftir að geta létt af sér. Biðröðin myndast við þröngar tröppur sem virka sem flöskuháls á leiðinni. Þegar tröppurnar eru að baki breikkar leiðin á ný og hver getur hlaupið eftir sínum takti. Leiðin liggur árfam út úr borginni og inn í Collserola náttúruverndargarðinn. Um garðinn er ýmist hlaupið eftir malarvegum eða göngustígum. Á köflum eru stígarnir það mjóir að ekki er hægt að taka fram úr. Það vilja því myndast biðraðir við bröttustu brekkurnar. Mér líkar það bara vel. Það gefur mér tækifæiri til þess að ná andanum eftir að hafa stritað við að hlaupa upp brattann.

Brekkurnar reynast mér erfiðari en ég hafði gert mér í hugarlund. Bæði upp í móti og niður í móti. Brekkurnar upp í móti taka vel í og ég er alltaf heldur smeikur við að láta mig gossa niður brattar brekkur. Sér í lagi á hlykkjóttum malarstígum. Ég ákveð því að skokka þetta bara í rólegheitum og vera ekki að spá í reyna að klára þetta á innan við tveimur tímum. Ég einset mér að njóta útsýnisins þegar það á við og njóta þess að vara úti í náttúrunni. Þegar á líður læt ég eftir mér að labba upp bröttustu brekkurnar. Undir blálokin læt ég einnig eftir mér að labba upp næst-bröttustu brekkurnar. Mér liggur ekkert á.

Eftir tæplega tveggja tíma hlaup er ég kominn inn í borgina á ný. Collserola fjallgarðurinn er að baki og ekkert annað að gera en að leyfa þyngdaraflinu að toga sig niður brekkurnar í átt að settu marki. Ég hleyp yfir marklínuna einni klukkustund og fimmtíuogníu mínútum eftir að ég lagði af stað -- afar sáttur við afrek dagsins.

Sagan öll

Í september í fyrra datt mér sú fásinna í hug að skrifa heila skáldsögu á einum mánuði. Á næstum hverjum morgni þann mánuðinn sat ég með tölvuna í kjöltunni og hamaðist við að skrifa. Í lok mánaðarins hafði ég lokið ætlunarverki mínu. Ég hafði skrifað yfir 50.000 orð á 30 dögum. Ég hafði skrifað mína fyrstu skáldsögu.

Síðan í september hefur skáldsagan legið ein og yfirgefin ofan í skúffu. Enginn hefur veitt henni athygli. Hún hefur verið afar einmana. Fyrir mánuði síðan sagði ég við sjálfan mig að þetta gengi ekki lengur. Ég gæti ekki setið of horft upp á aumingja söguna dúsa svona eina og afskipta ofan í skúffu. Eitthvað þyrfti að gera í málunum. Ég varð að gera eitthvað fyirir hana blessunina.

Eftir nokkrar bollaleggingar og heilabrot komst ég að því að það væri í raun ekki nema einn kostur í stöðunni. Það var bara eitt sem ég gat gert til þess að binda endi á einveru sögunnar í skúffunni. Ég varð að skrifa aðra skáldsögu. Og það í hvelli. Á einum mánuði.

Undanfarinn mánuð hef ég því tekið daginn snemma og hamast við að skrifa upp í orðakvóta dagsins áður en ég held til vinnu. Í gær, 30 dögum eftir að ég byrjaði á minni annarri skáldsögu, skrifaði ég 50.000asta orðið. Ég skrifaði lokakaflann. Ég lauk við að skrifa mína aðra skáldsögu.

Á morgun ætla ég að prennta söguna út, hefta síðurnar saman og stinga sögunni ofan í skúffu. Frá og með morgundeginum þarf ég því ekki að hafa af því áhyggjur að skáldsagan mín liggi ein og afskipt ofan í skúffu. Þær verða þar tvær saman. Þær geta haft ofan hvor fyrir annarri.

Tagamanent

Ég skrapp í dag í fjallgöngu. Fyrir valinu var fjallið Tagamanent (1059m) í Montseny þjóðgarðinum. Þetta var í annað sinn sem ég reyni við þetta fjall. Í fyrra skiptið var ég aðeins of utan við mig á göngunni og gleymdi að beygja til vinstri þegar ég átti að gera það. Úr varð að ég villtist í kjölfarið og varð að sætta við mig við að fá mér stefnulausan göngutúr um láglendi Montseny hálf sannfærður um að ég væri á rangri leið -- hálf sannfærður um að ég væri á réttri leið.

Ganga dagsins byrjaði á lestarstöðinni í El Figaró. Ég gekk í gegnum þorpið og þaðan meðfram Vallcàrquera ánni inn í Montseny þjóðgarðinn. Að þessu sinni hafði ég göngukortið í annarri og bókina með lýsingu á gönguleiðinni í hinni. Ég kíkti á kortið reglulega og las göngulýsinguna til þess að vera handviss um að ég væri á réttri leið.

Að þessu sinni gekk mér mun betur að finna rétta leið. Ég tók mér einungis einn stuttan auka útsýnistúr. Ég sá hins vegar ekki eftir honum því að ég því að ég náði einni afbragðsgóðri ljósmynd á útúrdúrnum.

Þegar ég villtist um þetta svæði á sínum tíma var ég fljótlega nokkuð viss um að ég væri ekki á réttri leið. Það sem fékk mig hins vegar til þess að efast um villur míns vega var að eftir rúman klukkutíma kom ég að krossi. Í göngulýsingunni sagði einmitt að eftir rúma klukkustund væri komið að krossi. Eftir að hafa gengið í rúman klukkutíma í dag kom ég ekki að krossi. Þess í stað stóð ég á kossgötum. Ég leit því á ný á göngulýsinguna. Viti menn. Að þessu sinni stóð þar að eftir rúman klukkutíma væri komið að krossgötum. Smá misskilningur hjá mínum manni á sínum tíma. Hafði lesið Cruz í stað Cruce.

Stuttu síðar kom ég að krossgötum á ný. Samkvæmt göngulýsingunni lá leiðin eftir veginum til hægri. Samkvæmt kortinu sýndist mér ég einnig getað valið göngustíg í gegnum skóginn. Með hliðsjón af fyrri reynslu minni í að villast á þessum slóðum var hverjum heilvita manni ljóst að það væri skynsamlegt að fylgja göngulýsingunni eftir veginum. Annað væri óðs manns æði og ávísun á það að villast á ný. Ég hélt því beint af augum eftir göngustígnum inn í skóginn.

Það gekk nú bara vel að þræða mig í gegnum skóginn. Stígurinn var vel varðaður og ég komst heilu og höldnu á top Tagamanent. Ég eyddi rúmum hálftíma á toppnum. Fékk mér nesti, skoðaði rústir og naut útsýnisins. Í fjarska sá ég glytta í Pyreneafjöllin. Þar voru hæstu tindar enn þaktir snjó.

Eftir að hafa hvílt mig nóg á toppnum hélt ég af stað niður. Að þessu sinni hélt ég niður í eftir öðrum skógarstíg niður í þorpið Aiguafreda. Ég settist þar niður á veitingasað á aðaltorginu og fékk mér salat og bjór -- áður en ég hélt til baka með lestinni til Barcelona eftir vel heppnaða fjallgöngu í sólinni.

www.flickr.com borkur.net's Tagamanent photoset

Mulla't i corre

Mig hefur lengi dreymt um það að þeysa á ofsahraða eftri kappakstursbraut. Finna lyktina af brennandi gúmmíi. Finna vindinn leika um andlitið. Finna adrenalínið flæða um líkamann. Finna hjartað slá hraðar. Í dag lét ég drauminn rætast.

Í dag vætti ég mig til styrktar MS sjúkdómnum. Ég tók þátt í hlaupinu Mulla't i corre per l'esclerosi múltiple -- Vættu þig og hlauptu til styrkar MS. Eftir því sem ég kemst næst tíðkast það hér í Katalóníunni að væta sig til styrktar góðu málefni. Látum það liggja milli hluta hvers konar vætu er verið að vísa til. Í mínu tilfelli var það sviti -- samkvæmt veðurspánni einnig hugsanlega í bland við rigningu.

Áður en ég gat farið að svitna fyrir gott málefni þá þurfti ég að finna hlaupabrautina. Brautin sú var engin önnur en Kappakstursbraut Katalóníu. Ég tók því lestina til Montmeló og hélt þaðan fótgangandi út úr bænum í leit að brautinni. Þrátt fyrir mína hæfni í ratleikjum þá gekk mér furðulega vel að finna brautina. Ég þurfti þó að ganga talsvert meðfram brautinni til þess að finna réttan inngang. Það gekk hins vegar á endanum.

Þegar ég var búinn að sækja númerið mitt var ekkert annað að gera en að skella bakpokanum í geymslu og byrja að hita upp. Ég skokkaði því í gegnum einn bílskúrinn, inn á þjónustusvæðið og síðan út á brautina sjálfa.

Í gær hafði ég hugsað með mér að það að hlaupa á kappakstursbraut hlyti að vera tilvalið tækifæri til þess að bæta minn besta tíma. Kappakstursbrautir eru algerlega flatar -- er það ekki? Eh, nei. Það er greinilega langt síðan ég horfði á Katalóníukappaksturinn síðast. Það tók mig ekki langa upphitun að komast að því að brautin er svo sannarlega ekki flöt. Eiginlega allt annað en flöt. Þrátt fyrir óflatneskjuna var ég samt ákveðinn að bæta minn besta tíma. Ég var nú einu sinni á kappakstursbraut.

Hlaupið var ræst á slaginu tíu. Hlaupnir voru rúmlega tveir hringir um brautina -- 10 kílómetrar. Hlaupararnir hlykkjuðust um hlykkjótta brautina. Ýmist upp smá halla eða niður smá halla. Talsvert meira var um ,,framúrakstur'' heldur en þegar Formúlu-1 bílar aka um brautina. Þetta var því miklu meira spennandi keppni heldur en Formúlan. Ég skil hins vegar ekki hvers vegna áhorfendurnir létu sig vanta.

Það virðraði ágætlega til langhlaupa. Sólin lét aðeins sjá sig í upphafi hlaupsins. Eftir því sem leið á hlaupið fóru skýin að hrannast upp. Þegar ég átti rúmlega tvo kílómetra eftir að markingu voru skýin orðin orðin heldur svört. Þá kom upp hin klassíska Formúlu-1 spurning: Mun hann hanga þurr? Eða mun koma hellidemba? Ég hafði vart sleppt spurningunni þegar svarið kom. Það kom hellidemba.

Ég vonaði að ég myndi ná að komast í mark áður en öryggishlauparinn yrði kallaður á svæðið til þess að hægja á hlaupinu áður en fólk færi að missa gripið í beygjunum, hendast út af brautinni, yfir mölina, og hlaupa á fullri ferið inn í dekkjastæðurnar.

Markið nálgaðist. Rigningin jókst. Þegar ég hljóp framhjá aðreininni inn á þjónustusvæðið datt mér í hug að hugsanlega væri skynsamlegt að skella mér inn á þjónustusvæðið til þess að fá mér orkudrykk og skipta hlaupaskónum út fyrir gúmmístígvél. Þar sem ég átti hins vegar einungis 500 metra eftir að markinu þá ákvað ég að taka áhættuna á að hlaupaskórnir kæmu mér yfir marklínuna -- þrátt fyrir rigninguna.

Herkænskan virkaði. Ég komst í mark án þess að taka þjónustuhlé og skipta um skó. Hins vegar vantaði herslumuninn að ég næði að bæta minn besta tíma. Ég kom í mark á 49:12 mínútum. Ég var tveimur sekúndum hraðari en fyrir þremur vikum þegar ég hljóp slökkviliðsmannahlaupið. Greinilega afrakstur þrotlausrar þjálfunar. Ég var hins vegar einni sekúndu frá mínum besta tíma.

Það er gildir um langhlaupin eins og Formúluna -- hver sekúnda skiptir máli.

Þó ég hagfi ekki náð að bæta metið mitt þá get ég allavegana huggað mig við það að ég var fljótari enn gaurinn á myndinni hér til vinstri!

Cursa Bombers 2009

Á undanförnum árum hef ég verið að rannsaka hvernig skilyrði henta mér best til þess að ná árangri í langhlaupum. Niðurstöður rannsókna minna eru eftirfarandi. 1) Þjálfun er betri en þjálfunarleysi. 2) Mér finnst rigningin góð. 3) Auðveldara er að ná metnaðarlausum markmiðum heldur en metnaðarfullum markmiðum. Það er næsta víst að þessar niðurstöður muni valda straumhvörfum í íþróttaheiminum.

Ég tók í dag þátt í hinu árlega Cursa Bombers hlaupi. Með það fyrir augum að hámarka árangur minn þá hagaði ég undirbúningi mínum á eftirfarandi hátt.

Þjálfun: Eftir að hafa ekki hlaupið síðan í nóvember þá tók ég mig til fyrir þremur vikum og byrjaði að hlaupa þrisvar í viku. Ég hljóp í tvær vikur og hvíldi í þá þriðju. Ég er því ekki gersamlega óþjálfaður fyrir hlaupið.

Veður: Undanfarna viku hef ég dansað regndans á hverju kvöldi til þess að auka líkur á rigningu. Dansinn gekk vel í upphafi vikunnar og það rigndi duglega. Undir lok vikunnar fór ég hins vegar út af sporinu og sólin hefur skinið skært nú um helgina. Veðrið var því einungis eins og næst best verður á kosið.

Markmið: Þó svo að metnaðarlaus markmið séu vissulega vænlegri til árangurs (það er að segja árangurs umfram markmið) þá er hins vegar næsta víst að það er skemmtilegra að glíma við metnaðarfull markmið heldur en metnaðarlaus markmið. Ég ákvað því að setja mér markmið í metnaðarfyllri kantinum. Ég ákvað að hlaupa kílómetrana tíu á 45-48 mínútum.

Þegar kom að því að reikna út áætlaðan milltíma fyrir hvern kílómetra kom hins vegar babb í bátinn. Efri mörkin voru heldur strembin. Til þess að sjá til þess að ég hlypi samkvæmt áætlun þyrfti ég að sjá til þess að ég hlypi fyrsta kílómetrann á innan við 4:48. Fyrstu tvo á innan við 2 x 4:48 = 9:36. Fyrstu þrjá á innan við 3 x 4:48 = 14:24. O.s.frv.

Þar sem ég er ekkert sérstaklega sleipur í margföldun þá sá ég að þetta gengi ekki. Ég yrði að setja mér önnur og raunhæfari markmið. Ég ákvað því að hlaupa hlaupið á 45-47:30 mínútum. Það voru mun raunhæfari markmið enda er 4:45 sinnum taflan -- eða réttara sagt (5:00 - 0:15) sinnum taflan -- mun auðveldari en 4:48 sinnum taflan.

Mér var því ekkert að vanbúnaði. Upphitun gat hafist. Upphitunin fólst í því að skokka niður Passeig de Sant Joan -- niður að Estació França. Ég skokkaði fyrstu metrana einn míns liðs. Smám saman bættust fleiri hlauparar í hópinn eftir því sem rásmarkið nálgaðist. Þegar komið var að Arc de Triomf var hópurinn orðinn heldur þéttur. Til allra átta mátti sjá hlaupara. Karla klædda í hvíta boli með áletruninni ,,Triomf és masculí''. Konur klæddar í rauða boli með áletruninni ,,Victòria és femení''.

Á slaginu tíu var hlaupið ræst. Ég fann mér þægilegan hlaupahraða og vonaði að hann væri nálægt því marki sem ég hafði sett mér. Svo reyndist ekki vera. Eftir hvern kílómetra reiknaði ég út hversu langt ég væri frá mínum efri mörkum:

• 4:59 - (5:00 - 0:15) = 0:14
• 9:51 - 2x(5:00 - 0:15) = 0:21
• 14:41 - 3x(5:00 - 0:15) = 0:26
• 19:39 - 4x(5:00 - 0:15) = 0:39
• 24:34 - 5x(5:00 - 0:15) = 0:49

Eftir að hafa hlaupið fimm kílómetra reiknaðist mér því til að ég væri 49 sekúndum yfir áætluðum efri mörkum. Ég þurfti því að gera eitthvað til þess að koma mér á áætlun. Ég varð að finna ráð til þess að ná að hlaupa hraðar.

Allt í einu fékk ég hugdettu. Ég ákvað að hætta að reikna út hversu langt ég var frá áætluninni. Ég ályktaði sem svo að allir þessir reikningar leiddu einungis til stóraukins súrefnisflæðis til heilans á kostnað fótanna -- sem höfðu miklu meiri þörf fyrir súrefnið. Ég hætti því að reikna og einbeitti mér að því að hlaupa.

Planið gekk upp í byrjun. Ég hljóp næstu tvo kílómetra á sæmilegum hraða. Eftir á litið reyndist ég hlaupa þá báða á upphaflegum áætluðum efri mörkum -- 4:48. Eftir að sjö kílómetrar voru að baki fór ég hins vegar að eiga erfitt með að halda dampi. Ég fann hvernig ég fór smám saman að hægja á ferðinni án þess að geta rönd við reist. Það eina sem ég gat gert var að berjast af öllum kröftum við að hægja ekki ferðina um of.

Þegar upp var staðið þá kom ég í mark á 49:14 mínútum. Þremur sekúndum frá mínum besta tíma. Alls ekki svo slæmt. Mér finnst hins vegar heldur skuggalegt að ég skuli hafa hlaupið þrjú síðustu 10km hlaup á milli 49:11 og 49:22. Getur verið að ég sé búinn að finna minn náttúrlega hlaupatakt? Mun ég einhvern tíman geta brotist í gegnum 49 mínútna múrinn?

Framhald síðar.

Ofsi

Ég lauk í gærkvöldi við að lesa Ofsa eftir Einar Kárason. Bókin er skáldsaga byggð á Íslandssögunni. Sagan er sögð frá sjónarhorni leikenda og gerenda í þeirri atburðarás sem fór af stað eftir að Gissur Þorvaldsson kom heim frá Noregi og reyndi að binda endi á Sturlunga-ó-öldina.

Mér fannst þessi saga afar skemmtileg lesning. Það var gaman að lesa Íslandssöguna út frá persónulegu sjónarhorni. Meðan á lestrinum stóð þá gleymdi ég því gersamlega að þetta væri skáldsaga og trúði því staðfast að þetta væri nákvæm lýsing á því sem gerðist. Nákvæm og sönn lýsing á hugarheimi þeirra sem komu við sögu.

Mínar uppáhalds sögur eru einmitt þær sem ég get lifað mig inn í og gleymt að um skáldskap sé að ræða. Það er þó næsta víst að ég taki fram Íslandssöguna í kvöld og lesi kaflann um Strurlungaöldina til þess að réttta mig af og rifja betur upp hina opinberu útgáfu sögunnar.

Minni-hluta stjórn

Ég get ekki sagt að ég sé mikill stuðningsmaður ríkisins. Mér finnst afar leiðinlegt að sjá hvernig ríkið virðist með engu móti geta staðist að vera með puttana í öllum sköpuðum -- og vansköpuðum -- hlutum. Oft er um að ræða afar stóra hluti eins og ríkisstyrktar risavirkjanir, rándýrar tónlistarhallir, mikilfenglegar sendiráðsbyggingr, rausnarlega félagslega aðstoð við hátekjufólk, kostnaðarsöm framboð í öryggisráð og svo framvegis.

Það er mér því til mikillar gleði að loksins sé komin minni-hluta stjórn á Íslandi. Ég geri fastlega ráð fyrir að hún muni bera nafn með renntu og einbeiti sér að minni hlutum -- og dragi verulega úr ríkisbákninu. Eða er ég kannski að misskilja eitthvað?